Woorden en reflecties

Naast zijn beeldende werk schrijft Rudic Leysen ook korte essays en reflecties.
Deze teksten verkennen thema’s zoals natuur, perceptie, bewustzijn en de zoektocht naar betekenis achter wat we zien.

Voorwoord

Van mijn moeder, die bij wijlen streng uit de hoek kon komen, kreeg ik naast het schildertalent ook het talent om te schrijven. Vandaag voel ik een grote behoefte haar daarvoor te danken, al ben ik daar eigenlijk een beetje laat mee. Zij ging immers lang geleden over naar haar thuis, in 1983 om precies te zijn. Zij was toen amper 57 jaar oud.

Zelf schreef zij artikels in een maandelijks tijdschrift gewijd aan cactussen en succulenten. Niet zo vreemd wanneer je weet dat er in die jaren een hele vereniging bestond van liefhebbers hiervan: De Cactusvrienden, gevestigd in Antwerpen. Daar was zij een onmisbare kracht.
Mijn eigen schrijven ontplooide zich pas jaren later, op een moment dat mijn aandacht meer naar levensbeschouwelijke vragen ging. Die zoektocht begon met een periode van inkeer.

Vandaag herwerk ik met plezier een vijftigtal verhalen die ik schreef in 2003 en 2004. Niet alle zullen hier verschijnen; sommige voelen voor mij vandaag te licht of te vrijblijvend. In hun plaats zullen er wellicht nieuwe ontstaan.
Deze kortverhalen draag ik daarom op aan mijn moeder. Zij was een sterke, idealistische vrouw met vele talenten. Ik ben dankbaar dat zij mijn moeder was.
Dank u mama, voor het leven dat je met ons hebt gedeeld. Je hebt ons veel gegeven.

Essays

De Rasi Landing op aarde

Lut van de Velde – https://ra-am.be

Belichting van 30 juni 2010 – Wohan – Medium ‘Mona Lisa M’ vertolkt
Toelating 20260717
Extract uit “De Rasi landing op aarde”

voor W.W. en R.L.
…

Het prachtige stelsel EL – AM – RAA . Drie prachtige planeten die op elkaar waren ingespeeld waren plots in neergang. Ze begonnen elkaar te beoorlogen. En het is de planeet AM die begon maar op aanstoken van EL, de hoogstaandste planeet, de meest verheven. Deze met de meest verheven soorten mensen. AM – RAA gingen ten onder. Ghili was een bemande planeet die behoorde tot het AM stelsel. De EL bevolking probeerde zich op Ghili in veiligheid te stellen. En het toegenomen licht van de planeet maakte dat zij eraan kapot ging. Ze was er niet op gebouwd. De plotse verheffing van deze planeet Ghili maakte dat zij werd uitgehold. Er kwam een soort virus in het gesteente terecht en alles werd bros en broos. Net op tijd kon een deel van de bevolking vluchten in schepen. Juist bij de laatste periode van verval werd ergens een ver signaal opgevangen in een ander sterrenstelsel, in een ander galacticum, in een ander galaxy. En dat was de aarde. En men voelde de grootheid van de aarde, de kracht van het leven dat daar op was. En die planeet had net dezelfde code als diegene die Ghili had bij aanvang toen de bevolking van EL daar nog niet was op geïmmigreerd. En de Ghili vertrokken en reisden 600 jaar lang en kwamen bij de aarde en zagen de mistelling. Ze hadden alles mis geschat. De enorme diersoorten die er toen op aarde leefden hadden de uitslag vervalst van leven en grootheid van leven op aarde. Die dieren waren niet intelligent maar biezonder knap in het bedenken van strategieën. En die energetische intelligentie kon gelezen worden op afstand. Er waren enorm veel dieren, grote kuddes, en prachtige vegetatie. Buildinghoge vegetatie.
…

Er zat niets anders op dan te landen in die vijandige wereld. En te proberen deze naar de hand te zetten van de survivers. En de schepen begonnen de aarde te naderen en beseften dat er te weinig kracht aan boord was, te weinig geestelijke kracht om met z’n allen tegelijkertijd te landen. Daarom begonnen de bemanningen met groot aantal te slinken. Eén voor één stierven ze, bij bosjes eigenlijk. Ze hevelden hun geestkracht over op de survivers. Op den duur schoten er van de duizenden opvarenden maar een vierhonderdtal meer over. En deze maakten zich klaar om naar de aarde af te dalen. In volle rouw, in vol verdriet. Het was vragen om miserie want dan ben je niet oplettend. Dan kun je door je tranen heen nauwelijks je missie nog zien. Hoe kun je je vermannen. Een volk dat in de rouw was en zich te pletter wierp op aarde, dat waren de Ghili samen met vele anderen.
…

De cluster van Rasi tuigen of Ghili tuigen of hoe je ze ook wil noemen kon opgedeeld worden in units. Ze werden tot een soort van stelts, zo kan men het noemen. Uiterst aandachtige en stille tuigen die zich boorden doorheen de dampkring. En dan zichzelf lieten glijden naar beneden. Maar ze hadden niet goed gerekend. Er was te weinig tegenwrijving om fatsoenlijk te landen en twee van de drie landingen mislukten. In feite is het deze die in de Mekongvallei landde, degene die het best gelukt is. Maar die in de Nevada woestijn terecht kwam ging grondig ten gronde. Een paar survivers maar. En die aan de Boven Nijl, daar waren de meeste survivers maar ook het grootste averij. Al gauw konden deze drie schepen met mekaar geen contact meer maken. Hun telepathie daalde zienderogen door de lagere trilling aan het aardoppervlak. En de tuigen om te communiceren moesten hersteld worden. De crash heeft zich genesteld in het celgeheugen.
…

Toen de landing eenmaal was gebeurd was er alleen maar consternatie, een soort ontzetting die als een golf over de planeet ging. Zelfs de dieren waren helemaal van slag. Er waren niet alleen drie tuigen in de aarde ingeslagen alsof het kometen waren, er waren vele inslagen in die tijd. De meeste grote kraters die er op aarde bestaan zijn in dat tijdperk tot stand gekomen. Zo oud is de landing van de Ghili.
…

Eenmaal op aarde verzochten ze hun grote meesters in de zone, in de hogere wereld om hun volkerennaam Ghili te mogen vergeten. Een volk dat smeekt om vergetelheid is geen volk meer. Ze zijn slaaf van hun eigen emoties. En zo was het. Slechts enkelen bleven standhouden en konden zich telepathisch blijven verbinden met de communicatieplatforms thuis. Want er waren er nog een paar achtergebleven in EL – AM – RAA. Maar dan meer een soort van stelsels op drift. Geen bewoonbare planeten meer, enkel nederzettingen die zich als clustertuigen verder bewogen doorheen hun stelsel. Contact houden met het thuisfront bracht een verschrikkelijk heimwee op gang. Daarom noemden de mensen die toen op aarde kwamen leven zich de Wohan, zij die heimwee hebben naar huis. Dat heimwee werd hun wezenskenmerk. Ze konden nauwelijks lachen, waren droef, melancholiek en probeerden alles uit om hun leven te veraangenamen. Die eerste wezens hebben er duizend jaar over gedaan bijna, zonder te lachen. Dan pas begon er vreugde te komen omdat er ook andere inzaaiingen gebeurden.
…

Wezens vanuit andere stelsels begonnen te incarneren of af te dalen. En er kwam een diversiteit aan nieuwe mensensoorten op aarde. Stapsgewijs begonnen ze zich voort te planten door zich te verbinden met diervormen die waren geëvolueerd naar een hogere status oa de aapachtigen. Het is vreemd dat de mens nog altijd blijft geloven dat hij van de aap afstamt. Dat is niet zo, hij stamt af van de engelen en er zijn volkeren ingezaaid op aarde die hun ontdichting in dienst hebben gesteld van het ontstaan van een mensenras. Zij zijn dus vergrofstoffelijkt en hebben zich vermengd met veredelde diersoorten om op deze manier de aarde te voorzien van nieuwe intelligentie. De rest is allemaal voor de toekomst. Het zijn theorieën die nu niet zo van belang zijn.
…

Het is die creativiteit die jullie hebben moeten aanwenden na de crash op aarde. De tuigen werden uit elkaar genomen en tot nieuwe bouwsels in elkaar gezet. De prachtigste architectonische vondsten werden er gedaan. De verluchtingssystemen, de klimatologische regelaars, alles werd herbruikt, alles kreeg een functie. Elk onderdeel werd gebruikt al was het maar om een juweel van te maken. De creatieve kracht werd aangewend als een soort van heling. Dat was ook nodig van dat te doen want er was zoveel verdriet. Al die gestorven kompanen. Jullie vergeten dat er alleen maar mannen op aarde overbleven na de crash, geen vrouwen. De Wohan waren mannen. Hoe moesten ze overleven, ze konden zichzelf niet meer opdelen. Daarom begonnen ze aan een kweekprogramma. Het was noodgedwongen zo. Er werden celculturen opgezet om vrouwelijke wezens te kweken. Daar was materiaal genoeg aan boord geweest. En zo werden ideale vrouwen gecreëerd. Het is een droevig verhaal. Het lijkt een beetje op het Adam en Eva verhaal. Adam was best wel van goeie intentie maar die Eva! Ambitieus dat ze was en lastig om mee overeen te komen. Zo nieuwsgierig en zo beredderend en intermediërend en overal zich mee moeiend bijna, zouden we durven zeggen. Wel zo waren die eerste Wohan vrouwen. Maar er werd aan gesleuteld en gesleuteld. En op den duur was de zesde generatie perfect.
….

Op deze manier hebben jullie een nieuw volk gestart. Maar zelfs dan was het nog niet mogelijk om echt grofstoffelijk overeind te blijven. Daarom werd er een reeds aanwezig volk dat klein was van was en er uit zag als kleine beertjes geapprivoiseerd, tam gemaakt en dienstbaar gemaakt. En met hen werd er dan weer een nieuw kweekprogramma opgezet. Daaruit is het Egyptische volk, of moeten we zeggen het Nubische volk voortgekomen. De Nubiërs zijn daar een afstamming van en vervolgens pas het Nijlvolk. Het is belangrijk om al die tussenstappen goed te begrijpen. Noodgedwongen zijn er dus fatale fouten moeten gemaakt worden. Het was de bedoeling dat de aarde een nieuw volk zou onthalen. Maar de landing mislukte en daardoor moest er wel tot noodprogramma’s worden overgegaan. Maar zelfs daarover hebben jullie vaak het hoofd geschud. Komt dat wel goed. Wel kijk nu om je heen. Hoe zou het kunnen dat er nu zoveel vriendschap is en gehechtheid onder jullie als de missie niet op lange termijn geslaagd was. Jullie zijn hier toch maar, jullie hebben het toch maar gehaald.
…

En duizenden jaren later is er nog steeds die gehechtheid en nog steeds die herkenning. De programma’s die toen ingeladen zijn in het celgeheugen om te kunnen herinneren, om elkaar terug te kunnen vinden bestaan nog steeds. Vandaar dat dit geheimzinnig magnetische vandaag op aarde wonderen verricht. De trilling is nu net groot genoeg om die magnetische aantrekkingskracht te activeren waardoor soort bij soort kan komen. Wohan, verenig u! zou ik willen uitroepen. En als codewoord: YA – AM – NA! Dat ben ik. Als men mijn naam noemt is dat een vrijgeleide. Weet u dat hij ondertussen reeds op balken van woningen prijkt, deze naam? Ik ben er oh zo fier over. Want dat betekent dat men zich herinnert. Ook vroeger werd deze term YA AM NA als een mantra van overgave boven de deurposten aangebracht, gebeiteld of geschreven in onze letters van onze planeet. Men zal dat schrift terugvinden. Het lijkt een beetje op de hiërogliefen en een klein beetje op spijkerschrift maar het is niet helemaal hetzelfde. En men zal het niet kunnen lezen behalve als men er zich energetisch mee verbindt.
…

Tot zover deze mededeling, wees gezegend op jullie weg en besef dat de Wohan nu de kop opsteken in de Esseense natie, of moeten we zeggen dat de Essenen de kop opsteken in de Wohan-natie want dat is correcter. De Essenen zijn uitgeroeid, maar de Wohan-inhoud, dat blauwdrukmateriaal kan niet verloren gaan. Er is zo sterk over gewaakt doorheen de tijdperken dat er voldoende menselijke takken op aarde dit kostbare erfgoed genetisch bij zich dragen zowel als geestelijk.

Tot weerziens.
Yemeneh, Cherimèr en Cheruwijn
Gegroet.

Onze Schaduw

(Extract uit een belichting van 5/2/2009 – met dank aan L. Van de Velde)

Hogerop zijn velen verlicht, tout court. Zonder meer zijn ze verlichte meesters. Want op goede momenten van afstemming komen er fraaie ideeën en mooie inspiraties naar beneden. Maar het ‘leven’ is een ander paar mouwen. Het ‘leven’ betekent dat men het in de vorm brengt, dat men uitkomt voor zijn idee, dat men een levende getuige wordt maar ook dat alles wat men aanraakt doordrongen wordt van die bezielende kracht waar men voor staat. Dat is een leerschool die aangereikt is in verschillende benaderingen om op deze manier de gegevenheid te vormen, in de betekenis van een educatie of opleiding. Want blijkbaar is men het verleerd te leven naar die idee dat men in zich ingeplant heeft gekregen.
Die ingeplante idee is een blauwdruk. Wij noemen dat een imprimum. Een imprimum is een prachtige blauwdruk met instructies, kwaliteiten en hoedanigheden die samen een prent in iemand neerzetten. En men kan deze prent activeren en daarnaar gaan leven. En stap voor stap wordt dan alles geïmplementeerd wat nodig is om een héérlijk bestaan te leiden. Tot zelfs een dak boven je hoofd, een goede opdracht die een job kan worden of een andere taak waarin men zichzelf kan waarmaken en alle materiële dingen van bestaan worden spelenderwijze aan deze implementering toegevoegd.
Waar is men dan zo bang voor? Wij vermoeden dat dit het innerlijk complot moet genoemd worden. Er is een soort van innerlijke boycot in elke mens die maakt dat hij zijn grootheid niet in de vorm kan zetten. Tenzij daar een schaduw wordt voor ingehuurd. En hier komen we bij een biezonder penibel statement. Elke mens is licht en schaduw. Als hij deze beide kan verenigen in zichzelf en deze kan laten samenwerken dan wordt hij “meester”. Zolang hij bang is voor zijn schaduw, wordt hij niet meester van zichzelf en kan hij zijn meesterschap niet naar buiten brengen. Wij merken dat de doorsnee spirituele mens op de loop gaat voor zijn schaduw. Bang als hij is dat deze schaduw nog steeds ingehuurd is door de tegenstander die men niet met name noemt. We kunnen dus zeggen dat het kwaad bestaat maar eigenlijk krijgt het alleen maar bestaansrecht in de angst ervoor. Als dusdanig bestaat het kwaad niet in een vormgeving. Er bestaat een vernietigende kracht in God, maar deze is dienstbaar aan de creatie. Ze moet aangewend worden wanneer er vernieuwing moet plaatsgrijpen, wanneer er verandering moet komen. Dan is dat een nuttige kracht. En zo gaat het met alle schaduwkrachten die moeten ingezet worden als dienstbare krachten. Voor de creatie en vooruitgang.
Wij merken dat in spirituele en vooral in gelovige middens de schaduwzijde nog steeds belicht wordt als iets wat te mijden valt als de pest. Maar daardoor juist komt men niet in creatie. Want men moet soms “tabula rasa” maken met zaken die niet meer dienen vooraleer men met iets compleet nieuws kan beginnen. Maar de mens is er niet klaar voor. Welke stap moet er dus nog genomen worden? De eerste stap is het aanvaarden van licht en schaduw en daar een eenheid tussen breien en de angsten afleggen, …

Gegroet, Zoltan verwoordde.

Drie maal vallen

Een fors knijpend gevoel in mijn achterhoofd. Ik kan het me nog levendig herinneren, ook al is het nu al meer dan vijfentwintig jaar geleden sinds het jaar 2000. Gek was het toen. Het was net of een zeer krachtige, onzichtbare hand, greep mijn kleine hersenen en draaide die om. Ik had het gevoel daar absoluut niet aan te kunnen ontkomen. Het begon zachtjes maar doordringend. Op één seconde tijd was de beweging op volle kracht werkzaam. Heel de kamer draaide één kant op. In een laatste reflex klampte ik me nog aan de rand van de tafel vast. Mijn ogen sperden zich open en ik had niet het minste besef wat er op dat moment gaande was. De kracht die me naar de grond dreef was geweldig. Daar was niets tegen in te brengen. Ik kon heel het tuimelen volgen. Volledig bij bewustzijn viel ik op de grond. Zwetend en zo wit als een lijk kwam ik daar stilaan weer tot normaal denken. Ik voelde nog wel een druk in mijn hoofd maar het ergste was voorbij. Alles bij elkaar had het nog geen tien seconden geduurd.

Dit gebeurde drie keer op één jaar tijd. De eerste keer was ik op mijn werk. Het was 19 mei 2000. Vlak ervoor had ik een aantal tv-monitors versleept en ik wou net beginnen aan een videomontage voor de baas toen het gebeurde. Daar ging ik de grond op. Door het kabaal van mijn omgevallen stoel kwamen mensen vanuit andere kamers naar me toegelopen. Daar zat ik op mijn achterwerk, lijkbleek. Ze depten het zweet van mijn voorhoofd en belden het urgentieteam. Ik werd gehospitaliseerd. De cardioloog wou weten of ik misschien een hartinfarct had doorgemaakt. Maar na uitgebreide testen op het hart en het evenwichtsorgaan kon men geen oorzaak aanwijzen, zelfs neurologisch niet. De klassieke geneeskunde wist met dit voorval geen raad.

De tweede keer dat het gebeurde, dag op dag twee maanden verder, zat ik rustig aan de tekentafel thuis. Daar begon het weer, precies op dezelfde manier als de eerste keer. Dezelfde druk, dezelfde draaiing, dezelfde gang naar beneden. Ook nu had ik me vastgeklampt aan de tafel waar ik aan werkte. Maar deze keer trok ik ze wel om. Ik smakte met mijn voorhoofd op het tapijt. De tafel plofte op mijn been. Ik herkende wat er gebeurd was. Mijn hoofd bloedde. Mijn bril stond haaks op mijn neus.

De derde keer, twee en een halve maand later, op 6 oktober zat ik ontspannen languit in een zetel. Mijn vrouw las een boek. Plots was het daar weer, die dwingende draaiing in mijn hersenpan. Een onweerstaanbare kracht tilde mij op. Steunend op 1 hiel draaide ik in een wijde boog over de leuning van de zetel richting de vloer. Zonder rem weer op mijn voorhoofd. Ik herinner me nog dat ik toen vloekte, ik had er genoeg van. Mijn vrouw sprong recht, ze was getuige vanaf seconde één. Mijn bril stond weer gans uit de haak en een bloedende schaafwonde ontsierde mijn voorhoofd.

Twee dagen later voelde ik dat er iets veranderde. De duizeligheid waarvan ik al jaren last had, en die periodiek heviger was, verdween. Het was voorbij. Geen noemenswaardige duizeling meer. Ik had de stellige overtuiging dat al het nare voorbij was.

Ondertussen was het mij duidelijk geworden dat de medische wereld zich hiervan terugtrok. Zodoende was ik verplicht het antwoord elders te gaan zoeken. Daarom ging ik naar de alternatieve sector. Drie maanden later bezocht ik een man die me vertelde dat het een proces was van omkering, van wantrouwen naar zelfvertrouwen, van gevoelens naar intuïtie, van verstand naar wijsheid. Dit is een proces waarin de overgang wordt gemaakt vanuit de geesteswereld (het denken) naar de zielenkracht. De intuïtie volgen in plaats van wereldlijke kennis. Of om het met zijn eigen woorden te zeggen: “dat vallen is gewoonweg om u te duiden, manneke ge zijt niet alleen als geest (denken) bezig, wij de elementalen, zijn ook bezig, ook al zitten we niet in de materie zoals gij, maar wij zijn er wel. Daar is een geesteswereld en daar moet gij leren van afblijven, als ge dat kunt…. Dat is uitzuiveren van hoe gij voelt, hoe gij denkt. Dat is geestelijke uitzuivering. En daar zijn zij, de elementalen, leraars in. De hoogste geestelijke leraars. Die elementalen doen u van inzicht naar doorzicht groeien. Maar om van doorzicht naar helderheid te groeien, beginnen ze tegen te werken. Dan leer ik delen met al diegene waar ik steun voor mag zijn. Ik doe dat gewoonweg omdat ik kan groeien, kan leven. Dat is steun zijn voor de evolutie van een ander. En dan laten die elementalen los en dan neemt op een gegeven moment een engel het over”.

Anderhalf jaar later, ergens in de laatste maanden van het jaar 2002, ontmoette ik Steve Rother. Ik had een persoonlijk gesprek met hem en de Group. Zij vertelden me dat het drie keer een phantoomdood was. De eerste keer was de dag waarop ik eigenlijk ging sterven. Maar ik duwde op de knop en zei: ik wil verder leven. De tweede keer duwde ik op de knop en zei: ik wil verder leven maar ik weet nog niet voor hoelang. De derde keer duwde ik op de knop en zei: ik blijf. Daarbij vermeldde hij ook dat het mijn moeder was die me telkens vanuit de geestelijke wereld terug recht hielp. Ik kan je vertellen dat ik toen de tranen in mijn ogen had. Ze was ook daar op die sessie. Ze is, sinds dat ze overleden is, altijd bij me gebleven om me te steunen.