Foto’s en Herinneringen

Terwijl alle vormen van schilderkunst de elitaire leden werden van de kunstwereld naast beeldhouwen, theater, literatuur enz, werd fotografie als kunstvorm voor een lange tijd krachtdadig geweerd. Zelfs tijdens mijn studies in de vroege jaren zeventig, was er geen overeenkomst of fotografie al dan niet als kunstvorm kon geaccepteerd worden. “Je hoeft maar met je vinger op de ontspanknop te duwen om een foto te maken”, zei de criticus. Daarin had hij gelijk voor zover de foto niet méér hoefde te zijn dan een ‘virtuele’ herinnering.
Maar….
Een foto toont in vele gevallen veel meer dan enkel deze magere inhoud. De fotograaf die zich bewust is van een andere realiteit, wil een veel dieper gegeven, dat schuilt achter het oppervlakkige aspect van het onderwerp, naar voren brengen. Zijn visie, de kleur en de vorm van een foto vertellen dikwijls een vluchtig verhaal dat een hart kan beroeren. Dit subtiele probeert hij te vatten in de momentfoto waarmee men in verbinding kan gaan, op dezelfde manier zoals men dat met een schilderij doet.
Zouden we niet alle kunstuitingen, inclusief fotografie, kunnen zien als manifestaties van diepere realiteiten gezien door hun creator? Het hangt enkel af van de manier waarop de toeschouwer kijkt. Is de foto oppervlakkig of functioneert het als een trigger die je hart opent. Ogen interpreteren de realiteit om te overleven maar in tweede instantie zijn het poorten naar het onzichtbare van het leven. Het is aan de keuze van de toeschouwer dit voor zichzelf uit te maken.